De zwangerschapstest loog er niet om: ik was zwanger!

Zwanger, het was ineens echt The Single Mama voor fabmama.nl

Daar zat ik dan, met een beteuterd gezicht na mijn zwangerschapstest. Niet zwanger! Ik was zo teleurgesteld en wilde het gewoon niet geloven. Ik ben een echte ‘tot in de puntjes regelaar’ en wil altijd de regie hebben. Was dat even balen dat dat nu niet kon! Het was helemaal nieuw voor me en ook een harde les dat ik op mijn zwangerschap voor het eerst eens een keer geen invloed kon uitoefenen. Maar wat kon ik doen? Met mijn schouders eronder en opgeheven hoofd dacht ik: ‘Het komt when the time is right’. Volgende maand gewoon weer een nieuwe kans!

Na poging een besloot ik om op zoek te gaan naar een andere donor. Ik in een van mijn ‘Google alles over zwanger worden door een donor’ – leessessies had ik gelezen dat niet iedere donor bij jou aan kan slaan. Voor poging twee dus een nieuwe kandidaat. Het was een keuze voor mijn eigen gemoedsrust. Je weet maar nooit. Dus startte het zoekproces opnieuw. Her en der maakte ik net wat gedetailleerdere keuzes. Ik vinkte specifieke kenmerken aan en toen had ik niet heel veel keus. Ik bestelde en plande de verwachte verzenddatum zorgvuldig in.

Een onbeschrijflijk gevoel

Net als de vorige maand kwam mijn ovulatie weer exact op de datum waarop ik deze verwachtte. Mooi, ik had nog steeds de regie in mijn hand. De verdere plastische kant van het verhaal was nu ook niet meer nieuw voor me. Voor ik het wist bevond ik me in dezelfde situatie: twee vreselijk spannende weken van wachten. Lang wachten kon ik natuurlijk weer niet. Dus deed ik een zwangerschapstest een paar dagen voordat ik zou menstrueren. Geduld is niet altijd mijn sterkste kant, maar geef nou toe dit is toch niet het moment om geduldig te zijn?Je bent zo ontzettend nieuwsgierig! Hup plassen in een potje, de test erin dopen en wachten maar. Al voordat de aangegeven tijd van wachten voorbij was verscheen in het schermpje: ‘zwanger 1-2 weken’! “Jeetje, wat overkomt me nu?”, dacht ik. Een golf van emoties overviel me: blij, angstig, spanning, vrolijk, bezorgd alles tegelijk.

Zwanger en ineens was het heel ‘echt’

Het was allemaal een hele vreemde gewaarwording. Ik had me nog nooit zo gevoeld. Het is misschien heel vreemd dat ik dit zo zeg, maar ineens was het zo ‘echt’. Toen dacht ik: “Doe ik hier echt wel goed aan? Kan ik het wel? Wat als…wat als..” Ik belde mijn ouders, mijn zus, mijn beste vriendin en vriend: “Ik ben zwanger!!!” Iedereen was zo blij voor me. Ze vonden het geweldig. iedereen zei: ‘ “Tuurlijk Mar, het moet zo zijn, je kan het en je wordt een fantastische moeder.”

Die nacht heb ik maar weinig geslapen. Adrenaline gierde door mijn lijf. Ik heb heel veel nagedacht en ik voelde me intens blij, maar ook kwetsbaar en een beetje onzeker. De logistieke kant maakte ik mij niet zo’n zorgen om. Ik had alles goed voor elkaar. Goede baan, eigen huis – ok, dat appartement op de tweede verdieping was niet heel ideaal, maar de ruimte was er – en een auto. Het belangrijkste: een hele dosis liefde 100% gereserveerd voor Mini Me. “Tuurlijk kan ik dit! Ik wilde dit mijn hele leven, eindelijk gaat het gebeuren!”, zei ik tegen mijzelf.

Ik kon niet wachten tot eerste echo

Toen ik dat tegen mezelf had gezegd was ik ook eigenlijk gerustgesteld. Maar ik zou mezelf niet alweer zorgen zou maken over het volgende obstakel. Mijn familie en liefste vrienden wisten natuurlijk al van de hoed en de rand, maar wat zouden ze op mijn werk en in mijn nabije omgeving wel niet zeggen en vinden? Het station van me daar wat van aantrekken was ik al gepasseerd toen ik deze beslissing nam. Toch zit niemand te wachten op oordelende blikken of uitgesproken eigen meningen. Wat zeg ik eigenlijk op mijn werk? Het zou toch niet het gesprek van de dag bij de koffieautomaat? Dat iedereen zou denken dat het kindje van mijn ex (een collega) is.

Ach, dat was voorlopig allemaal nog niet aan de orde, bedacht ik me. Eerst maar eens aan de slag met leuke dingen! Ik had nog tien weken om na te denken hoe ik het op mijn werk zou aanvliegen. Ik belde de verloskundigenpraktijk die ik door een goede bekende aangeraden had gekregen. De afspraak voor een intake stond en ik begon voorzichtig af te tellen naar de eerste echo.

Tot deel vier

Hoe mijn afspraak bij de verloskundige ging en hoe ik de start van mijn zwangerschap heb ervaren, lees je morgenavond. Op fabmama.nl staan mijn verhalen eveneens gebundeld. Ik vind het een eer dat je mijn verhaal volgt. Voor vrouwen die de sprong ook willen wagen: ik hoop dat mijn verhaal iets kan bijdragen aan het maken van je beslissing, wat deze ook zal zijn!

 

Geef een reactie