Een miskraam: een gitzwart hoofdstuk uit mijn leven

miskraam the single mama

Na de afgelopen weken gedeeld te hebben hoe ik in drie jaar tijd twee kinderen heb gekregen, kan ik de grootste ‘hobbel’ op deze weg niet onbesproken laten: mijn miskraam. Ik heb hierover nog niet geschreven omdat ik het eigenlijk gewoon steeds maar uitstelde.

Baby M. was niet mijn tweede, maar derde zwangerschap. Tussen Mick en baby M. heb ik een miskraam gehad. Inmiddels weet ik dat ik zeker niet de enige vrouw ben. Dat je vaak meer een uitzondering bent als je géén miskraam hebt gehad dan wel. Op het moment dat ik de miskraam kreeg voelde ik me echter wel heel erg alleen en in de tijd daarna wilde ik me het liefst verstoppen.

“Alsof het was voorbestemd: ik was wéér zwanger!”

Vanzelfsprekend was ik dolblij toen ik op vakantie in Frankrijk weer zwanger bleek te zijn van mijn tweede kindje. Ik had het zo gehoopt. Een klein leeftijdsverschil tussen mijn kids, dat leek mij voor hen heel gezellig. Alles leek weer voorbestemd. De echo met acht weken was goed, hartje klopte stevig. Wel werd erbij gezegd dat het formaat van de foetus nét iets kleiner was dan de door mij aangegeven datum. Later op de terugweg in de auto dacht ik daar over na. Hoe kan dat nou? Ik weet als geen ander dat de bevruchting exact op die bepaalde dag heeft plaatsgevonden.

“Ik wist wel beter: dit was niet goed”

Verder niet meer nagedacht totdat ik een halve week later heel licht een bloedinkje had. Ik belde direct de verloskundige in mijn pauze. Ze gaf aan dat het niets hoefde te betekenen, dat ik niet direct van het ergste uit moest gaan. Toen ik op had gehangen was ik niet gerustgesteld. Ik wist diep van binnen dat het niet goed zat. Ik voelde het en was bang. Naarmate de avond vorderde had ik af en toe een beetje buikpijn. Niet heel bijzonder, maar wel wist ik dat het echt mis was. Ik ging naar bed en even na middernacht kreeg ik een flinke buikkramp. ‘Dit is het dan’, dacht ik.

“Je bent nu geen klant meer, zo voelde het”

Toen ik naar de wc rende gebeurde het inderdaad. Ik was heel erg verdrietig. Het gevoel van wat er gaande was is een van de meest vreselijke dingen die ik ooit heb meegemaakt. Het fysieke geweld is onbeschrijflijk. Ik belde mijn moeder, mijn zus, compleet overstuur. Daarna de verloskundige, die, vond ik, weinig empathisch was. Het was ook een invalster en het was meer zo’n reactie van: ‘Je kunt dit helaas niet tegenhouden, ja ik begrijp dat je verdrietig bent’, maar dan super nuchter. Zo van je ben nu geen ‘klant’ meer. Ik hing op en belde mijn liefste vriend. Hij is direct naar me toegekomen. De verloskundige drukte mij wel op mijn hart dat ik iemand in de buurt moest hebben omdat ik veel bloed verloor en flauw zou kunnen vallen. Ik had natuurlijk Mick op bed liggen en het zou onverantwoord zijn om alleen thuis te blijven.

“Hier kun je als leek niet over meepraten”

Die vriend was er binnen een half uur en heeft me die nacht heel erg gesteund. Het is werkelijk een hele gruwelijke ervaring. Ik heb altijd gedacht: ‘Als je een miskraam krijgt, dan moest het niet zo zijn, dan was het vanaf het begin mis en is het maar goed dat je lichaam zo reageert.’ ALS JE GEEN MISKRAAM HEBT GEHAD KUN JE ER NIET OVER MEEPRATEN. Dit was de grootste les uit deze akelige ervaring. Hoe waar het misschien ook is, de emotie, de fysieke beproeving die je moet doorstaan , daar kun je niets van vinden als je het niet zelf hebt meegemaakt.

“Ik was helemaal mat, verslagen en intens verdrietig”

De volgende dag kwam mijn moeder en ze is een week bij me gebleven. Ik voelde me leeg, heel verdrietig. Ik had mijn kindje door de wc gespoeld, zo voelde het voor me, ik was compleet verslagen. Door het hele proces dat je lichaam alles zelf uitstoot kon ik het niet tegenhouden dat ‘de vrucht’ (vreselijk kotswoord vind ik dat) in de wc belandde. Toch heb ik er nog steeds moeite mee en op het moment dat de letters nu al schrijvend op mijn scherm verschijnen krijg ik weer een brok in mijn keel.

“Ik kon niet meer huilen”

De nacht zelf heb ik gehuild. De dagen erna kon ik dat niet gek genoeg ik was compleet mat. Pas veel later heb ik vaak alleen op de bank zitten huilen en knuffelde ik Mick extra als hij weer wakker was. Hij sleepte me er doorheen ook al wist hij helemaal niet wat er aan de hand was. Bij hem was ik vrolijk en liet ik geen traan.

Praten helpt

Ik wilde er verder niet teveel over praten. Op mijn werk niet, alleen tegen mijn leidinggevende. Later, de maanden daarna, werd dat iets anders omdat het toevallig ter sprake kwam bij iemand, dat zij dat net had ervaren en ik kon zeggen: ‘Ik ook’. Later gebeurde dit steeds vaker en heb ik heel veel vrouwen gesproken die dit hebben ervaren. Het voelde alsof we elkaar steunden door erover te praten. We begrepen elkaar. Ik ben, als het dan toch móest gebeuren, wel blij dat mijn lichaam het helemaal zelf heeft afgestoten. Het kan ook allemaal nog weer een tikkeltje heftiger heb ik inmiddels vaak genoeg om me heen gehoord. Ook heb ik ‘maar één’ miskraam gehad. Ook dáárin mag ik ‘van geluk spreken’, want er zijn vrouwen die het veel erger hebben (gehad) dan ik.

Obsessief

In de tijd na de miskraam werd ik steeds obsessiever om weer zwanger te willen worden. Het moest en zou lukken. Direct de eerste maand daarna het liefst. Het gevoel was heel naar als het niet lukte. Nooit was ik ermee bezig geweest of het wel zou lukken. Dat er tijdens mijn zwangerschap iets mis zou kunnen gaan, maar vanaf die ene dag ergens in oktober 2016 is mijn kijk op zwanger worden, zwanger zijn en zwanger blijven voor altijd veranderd. Een kind krijgen is een wonder. Een gezond kind krijgen is nog een groter wonder. Iedere dag die ik beleef met mijn twee kinderen realiseer ik me hoe gelukkig ik mezelf mag prijzen.

 

2 Replies to “Een miskraam: een gitzwart hoofdstuk uit mijn leven”

  1. Dapper en kwetsbaar dat jij je ervaring deelt. Ik denk dat dit heel steunend kan zijn voor vrouwen die hetzelfde meemaakten 💛

    1. The Single Mama says: Reply

      Lief van je San 🙂 Denk dat het goed is om het zo opgeschreven te hebben, merk dat me dat goed doet. Ook inderdaad heel kwetsbaar, maar ook via de gastblogs merk ik dat veel vrouwen mijn leed delen.

Leave a Reply