Mijn eerste echo: deel vier in de reeks voor fabmama.nl

Moeder worden: The Single Mama en fabmama.nl

Jullie weten inmiddels wel dat ik alles altijd tot in de puntjes wil regelen. Dus toen ik wist dat ik moeder werd, wat deed ik toen? Juist! De volgende dag schreef ik mij keurig in bij mijn verloskundigenpraktijk! Tsja, wat te verwachten? Voor mij was alles natuurlijk nieuw en vreemd. Toch viel het me allemaal reuze mee. Ik werd heel aardig ontvangen en de assistente rekende direct met mij mee hoe ver ik op weg was. Ze gaf aan dat ik een afspraak kon maken voor een echo in week acht van mijn zwangerschap. Dat deed ik, de afspraak stond: aftellen maar!

Na acht weken gewacht te hebben was het zover. Ik had de nacht ervoor maar weinig geslapen van alle gierende adrenaline in mijn lijf. Vreselijk, ik was zo gespannen voor mijn eerste afspraak bij de verloskundige. Voor het vinden van de juiste praktijk had ik heel wat research gedaan en me ook door ervaren bekenden laten adviseren. Ik wilde echt een verloskundige die bij mijn persoonlijkheid aansloot. Niet een heel ‘over-opgepept blije’ en zweverige praktijk! Gewoon down to earth net als ik zou volstaan. Het luchtte me bij mijn eerste ontmoeting direct op want ik wist meteen dat ik de juiste praktijk had gekozen. Het klikte goed en dus had ik mijn research goed gedaan.

Tijdens de eerste afspraak heb je als moeder in spe een uitgebreide intake waar van alles over jezelf en je zwangerschap en medische geschiedenis de revue passeert. Ik moest de weegschaal op en na een klein uurtje stond ik weer buiten. Waar had ik me in vredesnaam zo druk over gemaakt? Het stelde niets voor!

Eerste echo, de zenuwen gierden voor mijn lijf

Voor de eerste echo ging ik naar het ziekenhuis, dat kende ik al goed dus daar wilde ik graag naartoe. Het was een inwendige echo en mijn liefste vriendin was mee. Jeetje wat was ik gespannen en nerveus en wat was ik blij met mijn bff aan mijn zijde. Het is toch leuker om die spanning en blijdschap met iemand te delen. Toen we de echokamer binnenkwamen zat daar dezelfde mevrouw die we een tijd terug ook hadden gezien. Toen kwamen we niet voor mij, maar voor een echo van bff. Hoe hilarisch! Ook de mevrouw moest lachen toen wij als dynamic duo weer binnenliepen!

Toen ik op de behandeltafel la duurde het maar even en toen zag ik op het schermpje mijn lieve Mick verschijnen. Een duidelijk bonkend hartje: ik kreeg spontaan een brok in mijn keel. Het was nu ineens zo echt. Ik was zo onbeschrijflijk blij. Trouwens, ik was ook opgelucht. Dat het geen tweeling was. Dat ‘vreesde’ ik wel een beetje, omdat ik dat misschien niet aan zou kunnen in mijn eentje. Het was wel de ultieme uitdaging geweest. Dit alles duurde nog geen tien minuten en toen stonden we weer buiten. Alles was helemaal goed! In tien minuten besefte ik me pas echt goed dat ik moeder zou worden.

Ik belde direct mijn moeder

Met echofoto in de hand stond ik voor het ziekenhuis op de parkeerplaats. Ik was opgelucht en superblij en ik hing direct aan de lijn met mijn moeder en mijn zus. Mijn hele familie woont verspreid door het land en ver weg. Het is dus niet altijd makkelijk om dit soort afspraken in te plannen met één van hen erbij. Dat vind ik soms best jammer, maar Facetime maakt het een beetje goed. Voorlopig was er even weinig meer te regelen, de eerstvolgende echo duurde nog wel even. Dus wat deed ik? Ik begon te zoeken naar kinderwagens, kindermeubeltjes en andere leuke dingen. Veel te vroeg natuurlijk, maar wel leuk. Ik realiseer me pas nu hoeveel er nog mis kan gaan in die eerste weken. Gezegend met een vlekkeloze zwangerschap en bevalling,  bleek mijn bevlogenheid gelukkig niet geheel ongepast.

Ik word eindelijk echt een mama

Toen ik zwanger was van Mick woonde ik nog in een portiekwoning, twee hoog. Alleen maar trappen, geen lift en gedurende de zwangerschap kwam ik diezelfde trappen steeds minder makkelijk op! Het was niet een heel groot appartement, 85 vierkante meter, maar een kindje kon er prima bij. Wel had ik voor mezelf al besloten dat ik hier zo snel mogelijk weg wilde. Te weinig ruimte en straks dat gesjouw met een kinderwagen, hond en baby was niet iets om naar uit te kijken. Dus deed ik het huis ondertussen in de verkoop. In de tussentijd kon ik niet wachten om de logeerkamer om te toveren tot babykamer. De kamer kreeg een flinke opknapbeurt: een fris wit laminaatje weg met die grauwe donkerbruine vloerbedekking. Ineens had ik een schattig licht kamertje.

Al staande in datzelfde lege kamertje bedacht ik me dat ik hier over acht maanden zou staan met een baby. Ik zou eindelijk echt The Single Mama worden. Ik word bij die gedachte gewoon weer emotioneel nu. Wat nam mijn leven een geweldige positieve wending wat was ik trots mijzelf. Hoe mijn verhaal verder gaat en welke kwaaltjes ik heb ervaren, lees je over twee weken hier en natuurlijk ook op fabmama.nl. Hier vind je ook de voorgaande blogedities van mijn avontuurlijke reis!

Geef een reactie